Gewoon Taal dus: dank je wel.

Soms komt er plots een vraag in me op. Iets wat ik al jaren op dezelfde manier doe, nooit anders heb gedaan en altijd precies hetzelfde schrijf. Een woord zoals ‘dankjewel’. Tot het moment dat ik me ineens afvraag of dat wel klopt. Dankjewel? Of dank je wel? Ik kan me voorstellen dat je er nog nooit over nagedacht hebt, maar als zoiets in mijn hoofd zit, heb ik een minuut later uitgezocht hoe het zit. Dat ik iets niet zeker weet, kan ik maar slecht hebben… “Gewoon Taal dus: dank je wel.” verder lezen

Gewoon taal dus: wat heb jij afgelast?

Voetbalwedstrijden, dagjes uit, concerten, fietstochten, raadsvergaderingen, buurtbijeenkomsten. De sneeuw zorgde afgelopen weekend voor veel problemen. De ene na de andere activiteit werd afgelast. Maar het grootste probleem: de verwarring over al die Nederlanders die dingen af moesten lassen. Want, wat ik dit weekend ontdekte, was dat dat dus vaak een taalfout is.

“Gewoon taal dus: wat heb jij afgelast?” verder lezen

Gewoon taal dus: Wouden zijn donkere bossen.

Soms vraag ik me af waar mijn enthousiasme over de Nederlandse taal vandaan komt. Ik ben vroeger niet bestookt met spreekwoorden, had geen juf die taal met leuke liedjes aanleerde op de basisschool en een echte talenknobbel… Frans, Duits en Engels zijn niet mijn sterkste punt zeg maar. Totdat een goede vriendin mij herinnerde aan iets van vroeger. Als ik voor de zoveelste keer ‘wilden’ verhaspelde naar ‘wouden’, zei mijn vader steevast: “Wouden zijn donkere bossen”.

“Gewoon taal dus: Wouden zijn donkere bossen.” verder lezen