Ik weet niet beter.

“Ik ben eenendertig en heb dertig jaar diabetes”, vertelt de man vooraan de zaal. Sportief type, getrouwd en diabeet. Geroezemoes rommelt door de zaal. “Hij weet dus eigenlijk niet beter”, hoor ik twee rijen voor me. Nee. Als je vanaf je eerste jaar diabetes hebt, ben je weinig anders gewend. Je weet niet beter. Dat zal het dan ook wel makkelijker maken… “Ik weet niet beter.” verder lezen

Suus aan de sensor: ga je mee op reis?

Het is donderdag 21 december. De donderdag voor Kerst. De telefoon gaat. “Met Daniëlle, diabetesverpleegkundige.” Had ik een afspraak? Nee. Oei. Dat betekent meestal niet veel goeds. “Ja, ik heb goed nieuws voor je”, praat ze verder. Mijn hart maakt een sprongetje. “We kregen goed nieuws van de leverancier.” Dat kan maar een ding betekenen. “Je kan beginnen met de sensor.” Yes! Eindelijk! “Suus aan de sensor: ga je mee op reis?” verder lezen

Omdat ik nog lang niet dood wil.

Je vraagt je vast af waar de titel van vandaag vandaan komt, dus ik zal meteen met de spreekwoordelijke deur in huis vallen: Ik heb diabetes. Nu vallen de meeste mensen die ik dit vertel makkelijk in te delen in drie categorieën. De ‘Oh, dan mag je geen suiker en is je leven een overgeorganiseerde hel’-categorie, de ‘Je kan er toch prima mee leven en hoeft er eigenlijk niets voor te doen’-categorie en dan heb je nog de groep die het gewoonweg niet interesseert wat er aan je mankeert. Die laatste groep lijkt misschien vervelend of brutaal, maar ik kan je vertellen dat de andere twee categorieën misschien nog wel minder prettig zijn, omdat het allebei niet waar is. Maar er zit wel een kern van waarheid in. “Omdat ik nog lang niet dood wil.” verder lezen