Suus aan de sensor: slapeloze nachten.

Pfff… Zo. De eerste week zit erop. De neiging om die sensor in de prullenbak te smijten, mijn insulinepomp van mijn lijf te trekken en gewoon in bed te blijven liggen met de gordijnen dicht, heb ik weten te onderdrukken. De sensor zit nog steeds, de insuline stroomt soepel mijn lijf binnen en ik zit achter mijn laptop dit verhaaltje te typen. So far, so good.

Het waren pittige dagen. De eerste nacht met de sensor verliep vrij soepel. Ik had geen last van het extra infuusje op mijn lijf, sliep heerlijk doordat de sensor een te lage bloedsuiker voorkwam en stond uitgerust en vol vertrouwen op. De wereld aan mijn voeten, mijn insulinepomp als krachtig wapen in mijn hand.

Maar nog geen 24 uur na het plaatsen van mijn eerste sensor kwamen de problemen. Op verschillende Facebook-pagina’s en fora had ik al van alles gelezen over alarmen die je gek maken, onrustige nachten, slechte kalibraties… Alles wat de eerste 24 uur goed ging, liep daarna mis.

De pleister van de sensor begon los te laten. Mijn insulinepomp gaf aan geen gegevens meer te krijgen van de sensor en daarop besloot dat ellendige ding mij elk uur wakker te maken. Probeer dan de volgende ochtend maar weer fris je bed uit te huppelen om kwart over zes.

Inmiddels ben ik in tien dagen tijd drie sensoren verder. Lang verhaal, maar de start ging niet heel soepel. Het schijnt ook dat je moet wennen. Nou… Daar ben ik hard mee bezig. Want buiten dat ik van de negen nachten met sensor er drie overwegend slapeloos heb doorgebracht, ben ik bijzonder gefascineerd door alle informatie die de sensor mij geeft.

Grafiekjes, tabelletjes, diagrammetjes. Allemaal informatie en ik zuig het op als een grote, gele Spongebob. Alles gaat mijn hoofd in, wordt tot een grote brei gemalen, waar uiteindelijk duidelijke stappen die gemaakt kunnen worden uitrollen. En juist dat geeft vertrouwen. Die handvaten, waar ik me na jaren stuurloos ronddobberen op de grote insuline-zee, aan vast kan klampen. Ik ben voorlopig nog niet klaar met varen, maar kan vol enthousiasme roepen: land in zicht!

2 antwoorden op “Suus aan de sensor: slapeloze nachten.”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.