Geluk kun je zoeken én vinden.

In een rijtjeshuis, met een speeltuin voor de deur, woont een Irakees gezin. Vader, moeder en twee prachtige dochtertjes. In 2011 gevlucht, als Christenen, uit Irak. Daar waar geen toekomst meer was, door het gevaar van de Islamitische bezetting. Op weg naar een beter bestaan in Europa. Wat volgde was een barre tocht van ruim een week door Europa, precieze bestemming onbekend.

Je moeder en je broer achterlaten in Irak, terwijl je jezelf en je gezin in veiligheid probeert te brengen. Na elke aanslag wachten op een verlossend bericht, in de hoop dat iedereen nog veilig is. En dat verlossende bericht kan drie uur op zich laten wachten, maar ook drie weken, of zelfs drie maanden. Het leven als je zelf veilig bent, maar toch elke dag in angst leeft.

Teruggestuurd

Na een dure reis, in een klein kamertje in een vrachtwagen, kwamen ze aan in Nederland. “We waren enorm blij toen de bewaker zei dat we welkom waren”, vertelt de vader van het gezin. Hun eindbestemming werd het AZC in Ter Apel, waar ze goed ontvangen werden. “We moesten gelijk formulieren invullen, wisten dat we niet gelijk teruggestuurd werden.”

Ze werden helemaal niet meer teruggestuurd. Na een paar maanden in het AZC kregen ze te horen dat ze in Nederland mochten blijven. Ze kregen een huis toegewezen en konden beginnen met het opbouwen van hun leven hier. “We proberen al vanaf dat we hier zijn Nederlands te leren, maar het is een moeilijke taal”. Sommige woorden zijn moeilijk, maar over het algemeen weten vader en moeder zich al goed verstaanbaar te maken.

Samen zwemmen

Ook de kinderen leren snel. De oudste dochter gaat momenteel naar een speciale school om beter Nederlands te leren, maar het jongste meisje groeit mee met haar leeftijdsgenootjes. Dat is ook de bedoeling van het gezin: Zo normaal mogelijk leven in Nederland. Zo spelen de kinderen regelmatig met vriendjes en vriendinnetjes. “En we gaan bijna elke weer met z’n vieren zwemmen. Dat vinden we echt leuk.”

Deze mensen voelen zich welkom in Nederland, willen hun best doen. Een baan vinden is moeilijk, maar door extra cursussen proberen ze bij te leren. Ze zijn enthousiast over de Nederlandse bevolking en gaan steeds meer begrijpen van het leven hier. En het belangrijkste: Ze hebben een nieuwe toekomst gevonden. Hoewel ze nog steeds bang zijn voor hun familie daar, kunnen ze hier ook gelukkig zijn. Ze kwamen hier als gelukszoekers, ja. En voor degene die dat als probleem ziet: Praat ook eens met een vluchteling.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.